Voorjaar 2026
Ontdek ons voorjaarsprogramma tot en met mei in onze folder [PDF], te vinden op diverse culturele locaties!
Trekkerriff. Een verzonnen woord dat we dit seizoen ontlenen aan de titel van de laatste film van Will Hindle. Daarin blikt hij terug op “de brokstukken langs de kant van de weg, het onvermijdelijke puin dat niet getuigt van een verlies maar van een geleefd leven.” Het zijn de woorden van zijn partner Michele “Shellie” Fleming – wij brengen hun virtuoze 16mm-werk voor het eerst samen. Ken en Flo Jacobs kruisten 65 jaar geleden dan weer al liftend elkaars pad en overleden onlangs kort na elkaar. Met gevonden beelden activeerden ze de spanning tussen verleden en heden, stilstand en beweging. Andere programma’s verkennen hoe beelden eindeloos circuleren door medianetwerken, hoe vrouwen in Niger door een inreisverbod zelf beelden uitsturen via WhatsApp, glitterfilter incluis, of hoe de Sudanese Film Group vanuit ballingschap blijft doorwerken.
“Je suis un voyage sans voyageur,” kribbelde de Belgische dichter Sophie Podolski in Le pays où tout est permis (1972). Haar enige boek is een vorm van automatische schriftuur, gedreven door de fonetische textuur van de taal. Podolski leed aan schizofrenie en maakte deel uit van de kunstenaarsgemeenschap rond het Montfaucon Research Center in Elsene. Ze staat centraal in een portret van deze groep die “de semantische orde wilde omverwerpen.” Iets verderop in Brussel was de Club Antonin Artaud actief. Mensen met een psychische kwetsbaarheid zetten er hun fantasieën en trauma’s om in collectieve films, als alternatief voor hospitalisatie. Boris Lehman begeleidde de groep bijna twintig jaar en is onze gast.
“Haak af. Trek je terug in je binnenste,” propageerde de Frans-Belgische schrijver Henri Michaux. In Images du monde visionnaire verbeeldt hij onder invloed van mescaline en hasjiesj zijn veranderende bewustzijnstoestand. Ook Podolski schiep met haar in drugs gedrenkte pen een eigen land van woorden, maar stapte op 21-jarige leeftijd uit het leven. Michaux vond vluchtroutes in zijn denkbeeldige reisverhalen doorheen reële en fictieve contreien. In Genet à Chatila volgen we de voetsporen van Jean Genet langs de landschappen van het Palestijnse verzet. Na de massamoord in het vluchtelingenkamp van Chatila bracht de Franse schrijver er vier uur door. In Un captif amoureux (1986) bevraagt hij de limieten van de taal om die ervaring te vatten. Als een mantra weerklinkt in de film de notitie die Genet boven de laatste proeven van het boek schreef, vlak voor hij stierf: “Alle beelden uit de taal veiligstellen en je ervan bedienen, want ze bevinden zich in de woestijn waar je ze moet gaan zoeken.” Alle wegen komen samen in een seizoen dat door surrealist André Breton op gang wordt getrokken.
Atelier OFFoff vraagt je mening over de experimentele filmcultuur in België
Atelier OFFoff heeft je mening nodig! In 2026 wil Atelier OFFoff verdere stappen zetten om uit te groeien tot een duurzaam project dat beantwoordt aan sommige noden in het huidige Belgische audiovisuele landschap. Met deze bevraging willen we iedereen bereiken die interesse heeft in experimentele film en het netwerk daarrond wil versterken.
Q&A Victor Van Rossem & Blake Williams
Bekijk de Q&A met Victor Van Rossem en Blake Williams na de voorstelling van hun nieuwe films in OFFoff op 26 mei. Victors film kwam tot stand in het kader van een residentie in Atelier OFFoff. Victor en Blake presenteren de films op 8 en 9 oktober in hetzelfde programma in de Currents-sectie van het New York Film Festival, waar ze opnieuw met elkaar in gesprek gaan.
Najaar 2025
Ontdek ons najaarsprogramma tot en met december 2025 in onze folder [PDF], te vinden op diverse culturele locaties!
Dubbele belichting brengt diepte en gelaagdheid door een filmbeeld twee keer te belichten – een procedé dat we dit seizoen als programmatorisch principe uitspelen. Zo wijden we opeenvolgende avonden aan onze gasten Friedl Kubelka en Karl Kels, een oud-student van haar voormalige echtgenoot Peter Kubelka. Voor Kels betekent dit zelfs een volledige retrospectieve van zijn werk. Daarnaast brengen we een double bill-programma op unieke locaties: de Balat-serre in de Plantentuin van Meise en de Belvedère van de Boekentoren.
In Nightshift en Us and the Night kruisen figuren en verhalen elkaar enkel bij nachte in respectievelijk een hotellobby en een bibliotheek. “Het is een verhaal over verhalen,” vertelt filmmaker Audrey Lam over die laatste film. Wel meer programma’s werpen een ander licht op bestaande verhalen, zoals onze avond met experimentele westerns, of ook Twice a Man Twice – een moderne hervertelling van de mythe van Hippolytus door Gregory Markopoulos. We tonen de film dubbel, zijnde simultaan vooruit en achteruit. Na een vertoning in Lausanne wordt deze expanded versie bij ons voor het eerst sinds 1966 terug opgevoerd.
Twice a Man Twice begint – of eindigt, zo je wil – met maar liefst vijf minuten zwarte aanloopstroop en het geluid van regen, waarna Markopoulos zijn kenmerkende flash frames het verhaal binnenloodst. Wij zetten gedurende twee weekends een Flashlight Cinema op in onze zaal en nodigen je uit om met een zaklamp zelf de beelden op de filmstroken te projecteren. Oona Libens maakt eveneens gebruik van licht- en schaduwspel alsook maskers en dubbele projectoren in haar gloednieuwe voorstelling over de dood en het hiernamaals. In een grootse, installatieve performance die we samen met Europalia naar België halen, verkent Deneb Martos dan weer via met goud beklede 35mm-film de materialiteit van dit mythische, opake edelmetaal dat geen licht doorlaat maar enkel glanst door het te weerkaatsen.
Gentenaar Mathias Bracke kiest OFFoff om voor het eerst naar buiten te treden met zijn handgeschilderde films onder eigen muzikale begeleiding. Hij laat zich vergezellen door de suite die Stan Brakhage maakte na het aanschouwen van de lichtinval door de glas-in-loodramen in de kathedraal van Chartres. “Het transformeerde mijn esthetiek meer dan welke andere ervaring ooit,” besloot de filmmaker die ambieerde gedichten te schrijven met licht. Op zijn beurt leest Gregory Markopoulos in Political Portraits voor uit Paul Valéry’s prozagedicht L’Homme et la nuit: “I am all, and incomplete. I am all, and a part. The darkness which surrounds us completely bares our soul.”
Interview met Els van Riel
Hier vind je ons interview met Els van Riel naar aanleiding van de vertoning van ELLIPTIC (2025) in samenwerking met Courtisane Festival.
Voorjaar 2025
Ontdek ons volledige voorjaarsprogramma t.e.m. mei 2025 in onze folder [PDF], ook te vinden op diverse culturele locaties!
Op een dag wilde de kat van filosofe Patricia De Martelaere niks meer weten van de brokken waar ze jarenlang zo verlekkerd op was geweest. Alleen een ander merk bracht soelaas. Het voorval inspireerde de schrijfster in haar essay “Een oud verlangen naar vernieuwing” tot een bevraging van het artistieke ideaal van ‘het nieuwe’ en de avant-garde, met de natuur als spiegel: “Iedere lente verjongt de hele natuur zich weer, om na het hoogtepunt van haar bloei schijnbaar af te sterven, maar in feite de voedingsbodem voor te bereiden van een nieuwe groeifase.” We brengen een avond rond Patricia De Martelaere en laten haar ideeën uitwaaieren over het seizoen.
Jen Debauche verkent In L’Ancre via adembenemende, analoge zwart-witbeelden van het Arctische landschap een intieme ecologische en mentale kwetsbaarheid. In de workshop fytografie van filmmaker Karel Doing kun je zelf je afdrukken van bloemen en planten vastleggen op de fragiele filmemulsie. Een drieluik rond het unieke werk van Arthur Cantrill en zijn vrouw Corinne – een botaniste – neemt ons dan weer mee in hun bijzondere aandacht voor het Australische landschap.
De Martelere koos de plant “Schildersverdriet” als titel voor het kortverhaal dat een kiem legde voor haar debuutroman De schilder en zijn model. Het model is niet de vrouw die poseert maar haar vorige minnaar, de voorganger van de schilder. Op de omslag als een soort blauwdruk: het gelijknamige doek van Vermeer dat zijn eigen constructie onthult, ook bekend als Het Atelier. In het filmportret dat Dany Deprez maakte van schilder Matthieu Ronsse ademt de toenmalige atelierwoning de geest van deze kunstenaar voor wie de oude meesters nooit veraf zijn. Op zijn beurt presenteert onze eregast Robert Beavers een portret van de houtsnijdster die hem als jongetje leerde wat kunstenaarschap betekent. Hij grijpt daarvoor terug naar de allereerste beelden die hij ooit schoot.
We eren de eind 2024 overleden Malcolm Le Grice, boegbeeld van de Britse avant-garde, met After Manet, zijn zelden opgevoerde werk met vier projectoren waarbij vier acteurs Le Déjeuner sur l’herbe ensceneren. Een choreografische bevraging van de blik staat ook centraal in de programma’s die Eva van Tongeren en Chloé Op de Beeck elk samenstelden rond hun nieuwe werk. Openingsfilm The Code doet dat door het integreren van memes, DM’s, FaceTime, snapchats, TikToks en meer dan zeventig digitale camera’s. Een film met de oude ziel van een klassieke screwball-komedie of romcom die als geen ander ‘het jonge’ en ‘het nu’ capteert, minacht én omarmt. “Een nieuwe lente en een nieuw geluid?”
Er zijn op dit ogenblik geen voorstellingen gepland.
