Ontdek ons voorjaars­pro­gram­ma tot en met mei in onze fol­der [PDF], te vin­den op diver­se cul­tu­re­le locaties!

Trekkerriff. Een ver­zon­nen woord dat we dit sei­zoen ont­le­nen aan de titel van de laat­ste film van Will Hindle. Daarin blikt hij terug op ​“de brok­stuk­ken langs de kant van de weg, het onver­mij­de­lij­ke puin dat niet getuigt van een ver­lies maar van een geleefd leven.” Het zijn de woor­den van zijn part­ner Michele ​“Shellie” Fleming – wij bren­gen hun vir­tu­o­ze 16mm-werk voor het eerst samen. Ken en Flo Jacobs kruis­ten 65 jaar gele­den dan weer al lif­tend elkaars pad en over­le­den onlangs kort na elkaar. Met gevon­den beel­den acti­veer­den ze de span­ning tus­sen ver­le­den en heden, stil­stand en bewe­ging. Andere programma’s ver­ken­nen hoe beel­den ein­de­loos cir­cu­le­ren door medi­a­net­wer­ken, hoe vrou­wen in Niger door een inreis­ver­bod zelf beel­den uit­stu­ren via WhatsApp, glit­ter­fil­ter incluis, of hoe de Sudanese Film Group van­uit bal­ling­schap blijft doorwerken.

“Je suis un voy­a­ge sans voy­a­geur,” krib­bel­de de Belgische dich­ter Sophie Podolski in Le pays où tout est per­mis (1972). Haar eni­ge boek is een vorm van auto­ma­ti­sche schrif­tuur, gedre­ven door de fone­ti­sche tex­tuur van de taal. Podolski leed aan schi­zo­fre­nie en maak­te deel uit van de kun­ste­naars­ge­meen­schap rond het Montfaucon Research Center in Elsene. Ze staat cen­traal in een por­tret van deze groep die ​“de seman­ti­sche orde wil­de omver­wer­pen.” Iets ver­der­op in Brussel was de Club Antonin Artaud actief. Mensen met een psy­chi­sche kwets­baar­heid zet­ten er hun fan­ta­sie­ën en trauma’s om in col­lec­tie­ve films, als alter­na­tief voor hos­pi­ta­li­sa­tie. Boris Lehman bege­leid­de de groep bij­na twin­tig jaar en is onze gast.

“Haak af. Trek je terug in je bin­nen­ste,” pro­pa­geer­de de Frans-Belgische schrij­ver Henri Michaux. In Images du mon­de visi­on­nai­re ver­beeldt hij onder invloed van mes­ca­li­ne en has­jiesj zijn ver­an­de­ren­de bewust­zijns­toe­stand. Ook Podolski schiep met haar in drugs gedrenk­te pen een eigen land van woor­den, maar stap­te op 21-jari­ge leef­tijd uit het leven. Michaux vond vlucht­rou­tes in zijn denk­beel­di­ge reis­ver­ha­len door­heen reë­le en fic­tie­ve con­trei­en. In Genet à Chatila vol­gen we de voet­spo­ren van Jean Genet langs de land­schap­pen van het Palestijnse ver­zet. Na de mas­sa­moord in het vluch­telingenkamp van Chatila bracht de Franse schrij­ver er vier uur door. In Un cap­tif amou­reux (1986) bevraagt hij de limie­ten van de taal om die erva­ring te vat­ten. Als een man­tra weer­klinkt in de film de noti­tie die Genet boven de laat­ste proe­ven van het boek schreef, vlak voor hij stierf: ​“Alle beel­den uit de taal vei­lig­stel­len en je ervan bedie­nen, want ze bevin­den zich in de woes­tijn waar je ze moet gaan zoe­ken.” Alle wegen komen samen in een sei­zoen dat door sur­re­a­list André Breton op gang wordt getrokken.

Atelier OFFoff heeft je mening nodig! In 2026 wil Atelier OFFoff ver­de­re stap­pen zet­ten om uit te groei­en tot een duur­zaam pro­ject dat beant­woordt aan som­mi­ge noden in het hui­di­ge Belgische audio­vi­su­e­le land­schap. Met deze bevra­ging wil­len we ieder­een berei­ken die inte­res­se heeft in expe­ri­men­te­le film en het net­werk daar­rond wil versterken.

Bekijk de Q&A met Victor Van Rossem en Blake Williams na de voor­stel­ling van hun nieu­we films in OFFoff op 26 mei. Victors film kwam tot stand in het kader van een resi­den­tie in Atelier OFFoff. Victor en Blake pre­sen­te­ren de films op 8 en 9 okto­ber in het­zelf­de pro­gram­ma in de Currents-sec­tie van het New York Film Festival, waar ze opnieuw met elkaar in gesprek gaan.

Ontdek ons najaars­pro­gram­ma tot en met decem­ber 2025 in onze fol­der [PDF], te vin­den op diver­se cul­tu­re­le locaties!

Dubbele belich­ting brengt diep­te en gelaagd­heid door een film­beeld twee keer te belich­ten – een pro­ce­dé dat we dit sei­zoen als pro­gram­ma­to­risch prin­ci­pe uit­spe­len. Zo wij­den we opeen­vol­gen­de avon­den aan onze gas­ten Friedl Kubelka en Karl Kels, een oud-stu­dent van haar voor­ma­li­ge echt­ge­noot Peter Kubelka. Voor Kels bete­kent dit zelfs een vol­le­di­ge retro­spec­tie­ve van zijn werk. Daarnaast bren­gen we een dou­ble bill-pro­gram­ma op unie­ke loca­ties: de Balat-ser­re in de Plantentuin van Meise en de Belvedère van de Boekentoren.

In Nightshift en Us and the Night krui­sen figu­ren en ver­ha­len elkaar enkel bij nach­te in res­pec­tie­ve­lijk een hotel­lob­by en een bibli­o­theek. ​“Het is een ver­haal over ver­ha­len,” ver­telt film­ma­ker Audrey Lam over die laat­ste film. Wel meer programma’s wer­pen een ander licht op bestaan­de ver­ha­len, zoals onze avond met expe­ri­men­te­le wes­terns, of ook Twice a Man Twice – een moder­ne her­ver­tel­ling van de mythe van Hippolytus door Gregory Markopoulos. We tonen de film dub­bel, zijn­de simul­taan voor­uit en ach­ter­uit. Na een ver­to­ning in Lausanne wordt deze expand­ed ver­sie bij ons voor het eerst sinds 1966 terug opgevoerd. 

Twice a Man Twice begint – of ein­digt, zo je wil – met maar liefst vijf minu­ten zwar­te aan­loop­stroop en het geluid van regen, waar­na Markopoulos zijn ken­mer­ken­de flash fra­mes het ver­haal bin­nen­loodst. Wij zet­ten gedu­ren­de twee week­ends een Flashlight Cinema op in onze zaal en nodi­gen je uit om met een zak­lamp zelf de beel­den op de film­stro­ken te pro­jec­te­ren. Oona Libens maakt even­eens gebruik van licht- en scha­duw­spel als­ook mas­kers en dub­be­le pro­jec­to­ren in haar gloed­nieu­we voor­stel­ling over de dood en het hier­na­maals. In een groot­se, instal­la­tie­ve per­for­man­ce die we samen met Europalia naar België halen, ver­kent Deneb Martos dan weer via met goud bekle­de 35mm-film de mate­ri­a­li­teit van dit mythi­sche, opa­ke edel­me­taal dat geen licht door­laat maar enkel glanst door het te weerkaatsen. 

Gentenaar Mathias Bracke kiest OFFoff om voor het eerst naar bui­ten te tre­den met zijn hand­ge­schil­der­de films onder eigen muzi­ka­le bege­lei­ding. Hij laat zich ver­ge­zel­len door de sui­te die Stan Brakhage maak­te na het aan­schou­wen van de licht­in­val door de glas-in-lood­ra­men in de kathe­draal van Chartres. ​“Het trans­for­meer­de mijn esthe­tiek meer dan wel­ke ande­re erva­ring ooit,” besloot de film­ma­ker die ambi­eer­de gedich­ten te schrij­ven met licht. Op zijn beurt leest Gregory Markopoulos in Political Portraits voor uit Paul Valéry’s pro­za­ge­dicht L’Homme et la nuit: ​“I am all, and incom­ple­te. I am all, and a part. The dark­ness which sur­rounds us com­ple­te­ly bares our soul.”

Hier vind je ons inter­view met Els van Riel naar aan­lei­ding van de ver­to­ning van ELLIPTIC (2025) in samen­wer­king met Courtisane Festival. 

Ontdek ons vol­le­di­ge voor­jaars­pro­gram­ma t.e.m. mei 2025 in onze fol­der [PDF], ook te vin­den op diver­se cul­tu­re­le locaties!

Op een dag wil­de de kat van filo­so­fe Patricia De Martelaere niks meer weten van de brok­ken waar ze jaren­lang zo ver­lek­kerd op was geweest. Alleen een ander merk bracht soe­laas. Het voor­val inspi­reer­de de schrijf­ster in haar essay ​“Een oud ver­lan­gen naar ver­nieu­wing” tot een bevra­ging van het artis­tie­ke ide­aal van ​‘het nieu­we’ en de avant-gar­de, met de natuur als spie­gel: ​“Iedere len­te ver­jongt de hele natuur zich weer, om na het hoog­te­punt van haar bloei schijn­baar af te ster­ven, maar in fei­te de voe­dings­bo­dem voor te berei­den van een nieu­we groei­fa­se.” We bren­gen een avond rond Patricia De Martelaere en laten haar idee­ën uit­waai­e­ren over het seizoen. 

Jen Debauche ver­kent In L’Ancre via adem­be­ne­men­de, ana­lo­ge zwart-wit­beel­den van het Arctische land­schap een intie­me eco­lo­gi­sche en men­ta­le kwets­baar­heid. In de work­shop fyto­gra­fie van film­ma­ker Karel Doing kun je zelf je afdruk­ken van bloe­men en plan­ten vast­leg­gen op de fra­gie­le fil­memul­sie. Een drie­luik rond het unie­ke werk van Arthur Cantrill en zijn vrouw Corinne – een bota­nis­te – neemt ons dan weer mee in hun bij­zon­de­re aan­dacht voor het Australische landschap.

De Martelere koos de plant ​“Schildersverdriet” als titel voor het kort­ver­haal dat een kiem leg­de voor haar debuut­ro­man De schil­der en zijn model. Het model is niet de vrouw die poseert maar haar vori­ge min­naar, de voor­gan­ger van de schil­der. Op de omslag als een soort blauw­druk: het gelijk­na­mi­ge doek van Vermeer dat zijn eigen con­struc­tie ont­hult, ook bekend als Het Atelier. In het film­por­tret dat Dany Deprez maak­te van schil­der Matthieu Ronsse ademt de toen­ma­li­ge ate­lier­wo­ning de geest van deze kun­ste­naar voor wie de oude mees­ters nooit ver­af zijn. Op zijn beurt pre­sen­teert onze ere­gast Robert Beavers een por­tret van de hout­snijd­ster die hem als jon­ge­tje leer­de wat kun­ste­naar­schap bete­kent. Hij grijpt daar­voor terug naar de aller­eer­ste beel­den die hij ooit schoot. 

We eren de eind 2024 over­le­den Malcolm Le Grice, boeg­beeld van de Britse avant-gar­de, met After Manet, zijn zel­den opge­voer­de werk met vier pro­jec­to­ren waar­bij vier acteurs Le Déjeuner sur l’herbe ensce­ne­ren. Een cho­re­o­gra­fi­sche bevra­ging van de blik staat ook cen­traal in de programma’s die Eva van Tongeren en Chloé Op de Beeck elk samen­stel­den rond hun nieu­we werk. Openingsfilm The Code doet dat door het inte­gre­ren van memes, DM’s, FaceTime, snap­chats, TikToks en meer dan zeven­tig digi­ta­le camera’s. Een film met de oude ziel van een klas­sie­ke screw­ball-kome­die of rom­com die als geen ander ​‘het jon­ge’ en ​‘het nu’ cap­teert, min­acht én omarmt. ​“Een nieu­we len­te en een nieuw geluid?”