Sophie Podolski

De Belgische dich­ter en gra­fi­cus Sophie Podolski publi­ceer­de tij­dens haar kor­te leven slechts één boek, Le pays où tout est per­mis (1972). Ze schreef-teken­de-dicht­te tot ze op haar 21ste zelf­moord pleeg­de. Podolski leef­de met schi­zo­fre­nie. Ze werd op haar twaalf­de van school gestuurd en vond in de zomer van 1969 onder­dak in de kun­ste­naars­ge­meen­schap ​‘Montfaucon Research Center’ van Joëlle de La Casinière in Elsene. Ze flad­der­de er bin­nen en bui­ten; sliep en schreef waar ze kon. Dans la Maison is een intie­me film­hom­ma­ge aan ​“het Belgische meis­je dat schreef als een ster,” aldus Roberto Bolaño. 

• Programma en inlei­ding door Flemish Review de la Poëzie, onli­ne tijd­schrift voor lite­ra­tuur in Vlaanderen en België. Dit is onze vier­de samen­wer­king na de avon­den rond Daniël Robberechts, Patricia De Martelaere en Louis Paul Boon. 

• Redacteur Astrid Dewaele ver­taal­de twee pas­sa­ges uit Le pays où tout est per­mis naar het Nederlands in Flemish Review de la Poëzie #5. Ze maak­te nu Nederlandse onder­ti­tels om de film deze avond voor het eerst aan een niet-Franstalig publiek te presenteren. 

* * *

“Verscheidene pagina’s zijn let­ter­lijk tot de rand gevuld. De zin­nen gol­ven en kron­ke­len waar­door het papier lijkt op te bol­len. Soms dui­ken klei­ne figuur­tjes tus­sen de woor­den op. Een pagi­na is voor Podolski dui­de­lijk meer dan een vlak blad papier. Het is een ruim­te, een land, waar­in taal en beel­den onge­con­tro­leerd kun­nen bin­nen­val­len. Die bloot­stel­ling aan haar omge­ving, die kwets­baar­heid, lijkt ook haar eigen medi­um te over­rom­pe­len: visi­oe­nen, lied­tek­sten, bio­gra­fi­sche infor­ma­tie, filo­so­fi­sche en poë­ti­sche beschou­win­gen, en poli­tie­ke stand­pun­ten vol­gen elkaar in een ijl­tem­po op. Compositie wordt ver­ko­zen boven cohe­ren­tie. Ze schrijft dan ook: SCHRIJVEN IS EEN LEVEND IETS. Kristalheldere gedach­ten wor­den afge­wis­seld met gestot­ter en gram­ma­ti­caal gehak­kel.” (Bob Vanden Broeck)