Sophie Podolski

De Belgische dichter en graficus Sophie Podolski publiceerde tijdens haar korte leven slechts één boek, Le pays où tout est permis (1972). Ze schreef-tekende-dichtte tot ze op haar 21ste zelfmoord pleegde. Podolski leefde met schizofrenie. Ze werd op haar twaalfde van school gestuurd en vond in de zomer van 1969 onderdak in de kunstenaarsgemeenschap ​‘Montfaucon Research Center’ van Joëlle de La Casinière in Elsene. Ze fladderde er binnen en buiten; sliep en schreef waar ze kon. Dans la Maison is een intieme filmhommage aan ​“het Belgische meisje dat schreef als een ster,” aldus Roberto Bolaño. 

• Programma en inleiding door Flemish Review de la Poëzie, online tijdschrift voor literatuur in Vlaanderen en België. Dit is onze vierde samenwerking na de avonden rond Daniël Robberechts, Patricia De Martelaere en Louis Paul Boon. 

• Redacteur Astrid Dewaele vertaalde twee passages uit Le pays où tout est permis naar het Nederlands in Flemish Review de la Poëzie #5. Ze maakte nu Nederlandse ondertitels om de film deze avond voor het eerst aan een niet-Franstalig publiek te presenteren. 

* * *

“Verscheidene pagina’s zijn letterlijk tot de rand gevuld. De zinnen golven en kronkelen waardoor het papier lijkt op te bollen. Soms duiken kleine figuurtjes tussen de woorden op. Een pagina is voor Podolski duidelijk meer dan een vlak blad papier. Het is een ruimte, een land, waarin taal en beelden ongecontroleerd kunnen binnenvallen. Die blootstelling aan haar omgeving, die kwetsbaarheid, lijkt ook haar eigen medium te overrompelen: visioenen, liedteksten, biografische informatie, filosofische en poëtische beschouwingen, en politieke standpunten volgen elkaar in een ijltempo op. Compositie wordt verkozen boven coherentie. Ze schrijft dan ook: SCHRIJVEN IS EEN LEVEND IETS. Kristalheldere gedachten worden afgewisseld met gestotter en grammaticaal gehakkel.” (Bob Vanden Broeck)