Te Gast: Boris Lehman – Club Antonin Artaud

In de vorm van een repor­ta­ge­film weer­spie­gelt Ne pas stag­ner de wer­king van de the­a­ter­groep van de Club Antonin Artaud. Door de speel­se en instinc­tie­ve cre­a­tie van een naam­loos stuk druk­ken de acteurs het ver­lan­gen uit om ​“niet vast te blij­ven zit­ten, zich los te maken en op eigen benen te staan.” Hun col­lec­tie­ve impro­vi­sa­ties ver­trek­ken niet van­uit een artis­tie­ke inten­tie of de behoef­te aan een publie­ke opvoe­ring, maar van­uit een nood­zaak. In het stuk vindt een groep ver­dwaal­de alpi­nis­ten beschut­ting in een her­berg. Via de radio ver­ne­men ze dat er een oor­log is uit­ge­bro­ken. Doorgaan of afwach­ten, wordt de vraag.

Villofolie, opge­no­men met direct geluid, toont zes men­sen die een mono­loog hou­den in een ver­woes­te en ont­men­se­lijk­te stad: Brussel. De film ont­leedt zich­zelf om na te den­ken over psy­chi­sche kwets­baar­heid en het onver­mo­gen om te com­mu­ni­ce­ren. De groep deelt gevoe­lens van abnor­ma­li­teit, angst en eenzaamheid.

René Paquot is zich ter­de­ge bewust van zijn toe­stand als psy­chi­a­trisch pati­ënt en hekelt alle vor­men van macht, in het bij­zon­der de prak­tij­ken van psy­chi­a­tri­sche instel­lin­gen, die hij ver­ge­lijkt met die van slacht­hui­zen: onder­wer­ping door mid­del van medi­cij­nen, dwang­bui­zen en uit­roei­ing door elek­tro­shocks. De film is een schreeuw van verzet.

De ver­beel­ding van een sym­bo­lisch uni­ver­sum, gevuld met rau­we fan­tas­men in een huis dat tege­lijk een gesticht en een hel wil zijn, een buik en een brein, bezocht door een zwan­ge­re konin­gin. Als col­la­ge­film en als dia­loog tus­sen een moe­der en haar nog onge­bo­ren kind kan Le ven­tre, un super­mon­de wor­den opge­vat als een per­soon­lij­ke psy­cho­ana­ly­se van de maker, die op dro­me­ri­ge wij­ze zijn con­flic­ten met moe­der­lij­ke, medi­sche en reli­gi­eu­ze auto­ri­teit blootlegt.