Oona Libens: Pallium

Het werk van de Belgisch-Zweedse kun­ste­naar en muzi­kant Oona Libens (1987) draait om de geschie­de­nis van het (bewe­gen­de) beeld. In haar intie­me voor­stel­lin­gen – een hybri­de tus­sen abstract object­the­a­ter en edu­ca­tie­ve docu­men­tai­re – ont­wik­kelt ze een uit­ge­spro­ken ambach­te­lijk uni­ver­sum dat bestaat uit fra­gie­le mecha­nis­men en ana­lo­ge tech­nie­ken. Met haar per­for­man­ces pro­beert Oona Libens onze bele­ving van het beeld en het scherm uit te brei­den, een ana­lo­ge vir­tu­e­le rea­li­teit te cre­ë­ren en een enter­tain­ment-machi­ne te maken die traag is, aar­zelt, hapert en faalt. Oona stu­deer­de eerst muziek in Zweden voor­dat ze in 2012 afstu­deer­de aan KASK in Gent. Sindsdien werkt ze aan een reeks poë­tisch-weten­schap­pe­lij­ke per­for­man­ces, waar­bij ze the­ma’s als het uni­ver­sum, de zee, de tijd en het lichaam aansnijdt.

Dit jaar is Oona naar aan­lei­ding van het over­lij­den van haar moe­der voor­al bezig geweest met het the­ma van de dood en het hier­na­maals. Ze voer­de onder­zoek naar diver­se cul­tu­re­le en spi­ri­tu­e­le tra­di­ties, waar­on­der de Egyptische doden­ver­e­ring, boed­dhis­ti­sche per­spec­tie­ven en ande­re min of meer eso­te­ri­sche kaders rond­om het hier­na­maals. Voor haar nieu­we voor­stel­ling Pallium werk­te ze met ani­ma­ties en mas­kers in zowel het film- als het print­pro­ces en speelt ze met de drie­di­men­si­o­na­le moge­lijk­he­den van het scherm. Door mid­del van 16mm-film, dia’s en op licht en scha­duw geba­seer­de beel­den pro­beert het werk te pei­len naar de limi­na­le en onom­keer­ba­re aard van de dood zelf.

Pallium (Formler för att gå ut med dagen) is het resul­taat van een resi­den­tie bij Filmverkstaden in Vaasa, Finland en wordt gepre­sen­teerd met dub­be­le 16mm-pro­jec­tie en drie dia­pro­jec­to­ren. Dit is de eer­ste live per­for­man­ce van het nieu­we werk na de pre­mi­è­re in Finland.