In Focus: Gregory J. Markopoulos (3)

The Illiac Passion is moge­lijk de bekend­ste film van Gregory J. Markopoulos. Het con­cept van de film ont­stond nadat de regis­seur een ver­ta­ling van Prometheus Gebonden van Aischylos door Thoreau in han­den kreeg. De mythi­sche struc­tuur van Markopoulos’ genie resul­teert hier in een prach­tig pan­the­on. Hij maak­te deel uit van de New American Cinema Group, waar ook de tran­ce­ach­ti­ge wer­ken van tijd­ge­no­ten Stan Brakhage, Kenneth Anger en Ron Rice toe behoor­den. De met veel zorg geko­zen cast van The Illiac Passion is erg repre­sen­ta­tief voor het mili­eu waar­in de regis­seur zich ophield in New York tij­dens de jaren zes­tig. De film toont ook aan hoe zelf­be­wust en visi­o­nair de cine­ast het belang van deze artis­tie­ke scè­ne zelf inschat­te. We zien onder meer Taylor Mead als de Demon, Andy Warhol als Poseidon op een home­trai­ner, Gerard Malanga als Ganymedes en Jack Smith als Orpheus. The Illiac Passion werd ver­toond op het Knokke Experimental Filmfestival, waar Jack Smith ove­ri­gens voor een schan­daal zorg­de met Flaming Creatures (ver­to­ning op 4 april) en waar Wavelength van Michael Snow (ver­to­ning op 21 febru­a­ri) in de prij­zen viel. De regis­seur leest in de film zelf voor uit de ver­ta­ling van Thoreau en we horen muziek­frag­men­ten van Bartók. Net als in zijn kort­film Eldora door­breekt Markopoulos hier door mid­del van inge­las­te zwar­te pel­li­cu­le de con­ti­nu­ï­teit van zijn nar­ra­tie­ve logi­ca. Na drie inten­se jaren kwam The Illiac Passion tot stand als een barok en sur­re­a­lis­tisch film­ge­dicht, een sleu­tel­werk voor de cine­ast, in zijn eigen woor­den: ​“This film has taxed eve­ry ner­ve, fib­re and mus­cle of my Being”.

• Met dank aan Robert Beavers (Temenos)