Vier simul­taan­pro­jec­ties met live dansers

Ter gele­gen­heid van het hon­derd­ste geboor­te­jaar van Elaine Summers voe­ren we haar Intermedia-per­for­man­ce Walking Dance for Any Number uit 1969 voor het eerst opnieuw op in de ori­gi­ne­le ver­sie met vier scher­men en live dans.

Met dit werk nodigt de Amerikaanse cho­re­o­graaf en film­ma­ker Elaine Summers het publiek uit om een basis­ele­ment van dans te ver­ken­nen – wan­de­len – en van film – zwart-wit­beeld zon­der geluid. De voor­stel­ling com­bi­neert vier simul­taan­pro­jec­ties van vier ver­schil­len­de mon­ta­ges van dezelf­de beel­den, gedanst door Summers en gefilmd door Phill Niblock. Een dans­no­ta­tie bege­leidt twee tot tien dan­sers in hoe ze mogen stap­pen, van wan­del­wij­ze mogen ver­an­de­ren en met elkaar mogen inter­a­ge­ren. De wit­te werk­pak­ken die de dan­sers dra­gen, maken van hen mobie­le pro­jec­tie­vlak­ken, ter­wijl hun bewe­ging een ver­ken­ning is van de tal­lo­ze manie­ren waar­op men kan wan­de­len, omge­zet in dans.

Dansers: Thomas Körtvélyessy, Marita Schwanke en Yuna Masson-Cariou

Cameravrouw en film­ma­ker Babette Mangolte film­de Lucinda Childs’ dans­op­voe­ring ​‘Calico Mingling’ in 1973 op Robert Moses Plaza bij Fordham University in New York en ver­kent daar­bij de com­plexe patro­nen die ont­staan door de sim­pe­le han­de­ling van het wandelen.

‘Calico Mingling’ bestaat uit een reeks loop­vor­men van zes stap­pen, op een lijn of een hal­ve cir­kel, voor­uit of ach­ter­uit. Elk van de vier dan­sers heeft veer­tig her­ha­lin­gen van zes stap­pen, of een fra­se van 240 tel­len, met elk hun eigen indi­vi­du­e­le patroon in de ruimte.

‘Calico Mingling’ was een van Childs’ eer­ste cho­re­o­gra­fie­ën voor haar eigen dans­ge­zel­schap. In de jaren 1960 ont­wik­kel­de ze de mees­te van haar stuk­ken voor het Judson Dance Theater, de groep waar­van Elaine Summers een van de oprich­ters was.

Voorbijgangers laten zwij­gend hun ver­ha­len weer­kaat­sen in het spie­ge­len­de opper­vlak van een res­tau­ran­traam op Astor Place in New York. Ik wil­de de spon­ta­ne cho­re­o­gra­fie van de straat vast­leg­gen, de dans van blik­ken en het raad­sel van iden­ti­tei­ten. Deze film is geïn­spi­reerd door het werk van de gebroe­ders Lumière, het bevra­gen van de auto­ri­teit van een sta­ti­sche came­ra en wie naar wie kijkt. (Eve Heller)

16mm-film­ko­pie: sixpackfilm

De Palestijnse kun­ste­naar Noor Abuarafeh ver­weeft beel­den van die­ren­tui­nen in Palestina, Zwitserland en Egypte met afbeel­din­gen van opge­zet­te die­ren en vast­ge­pin­de insec­ten uit natuur­his­to­ri­sche musea. Ze toont hoe die­ren­tui­nen een sce­na­rio han­te­ren dat lijkt op dat van musea, waar­bij die­ren ver­za­meld en gepre­sen­teerd worden.

Een vrouw en een man wan­de­len door de stad. Samen kij­ken ze naar de omge­ving en staan ze stil bij scè­nes die ze onder­weg tegen­ko­men. De beel­den van de omge­ving ver­men­gen zich met geba­ren en her­in­ne­rin­gen aan obser­va­ties uit het ver­le­den. sto­ne or water­f­all is een film over kij­ken, taal en repre­sen­ta­tie, ver­teld door de cho­re­o­gra­fie van twee licha­men in een ste­de­lijk omge­ving.

​“Being atten­ti­ve to what the other pays atten­ti­on to, leads to inven­ting together.”
- Yves Citton, The eco­lo­gy of attention

In Filosofische onder­zoe­kin­gen (1953) besprak Ludwig Wittgenstein figu­ren die op twee ver­schil­len­de manie­ren kun­nen wor­den gezien en begre­pen. Vaak kun je iets op een een­vou­di­ge manier zien, door te zien dat het een konijn is, bij­voor­beeld. Maar op ande­re momen­ten merk je een bepaald aspect op, waar­door je het als iets ziet. Een voor­beeld dat Wittgenstein gebruikt, is het ​“eend-konijn”, een dub­bel­zin­nig beeld dat zowel als een eend als een konijn kan wor­den gezien. Deze video onder­zoekt in een eer­ste speel­se poging het gevolg van een nieu­we laag toe te voe­gen aan dit spe­ci­fie­ke beeld: het gehoor, het horen. Zender en ont­van­ger zijn onder­ling afhan­ke­lijk en bevin­den zich in een cyclus in het­zelf­de beeld, van sna­vel tot oor.