PASSAGES 3 – Poëzie, Piano en Pellicule met Reinier van Houdt

PASSAGES brengt tijdens het eerste weekend van de Gentse Feesten drie avonden gewijd aan genre-overschrijdend experiment.

De Nederlandse pianist Reinier van Houdt sluit de driedaagse af met Carnaval 2, een groot werk (gebaseerd op Robert Schumanns meesterwerk) voor piano en elektronics dat hij met de Italiaanse componist Alessandro Bosetti creëerde in 2020. Hij speelt ook twee eigen composities, A Stitch In Time en Drift Nowhere Past.

Schrijver Veva Leye koos twee gedichten, ​‘AS.YMPTOTICALLY IN.ACHEVÉE’ uit haar bundel HAP AX LE GO ME NON en ​‘repro.oog’ dat verscheen in nY #39. Ze worden meerstemmig gebracht door Arno Van Vlierberghe en Sarah de Koning.

OFFoff besluit met een filmprogramma dat resoneert met het artistieke universum van de dichter en muzikant.

In samenwerking met uitgeverij het balanseer, Kunsthal Gent, Muziekcentrum De Bijloke en Stad Gent

⸻PROGRAMMA⸻

PIANO

De Nederlandse pianist Reinier van Houdt brengt Carnaval 2. Samen met de Italiaanse componist Alessandro Bosetti creëerde hij een radicale herinterpretatie van Robert Schumanns meesterwerk.

De verschillende episodes worden afgewisseld met een reeks elektroakoestische interludes, een soort ​“geluidsschermen”, waarachter de pianist zich tijdelijk kan verschuilen om (metaforisch) van masker te wisselen.

POËZIE

Veva Leye:

AS.YMPTOTICALLY IN.ACHEVÉE
uit HAP AX LE GO ME NON (Het Balanseer, 2018)

repro.oog
nY #39 (2019)

Meerstemmig gebracht door Arno Van Vlierberghe en Sarah de Koning

PELLICULE

In Mutiny maakt schrijver en dichter Abigail Child gebruik van een veelheid aan gebaren en herhaalde bewegingen. Centraal staan beelden van vrouwen. Child monteerde de film niet volgens een script, maar op basis van spraak en taaluitingen. Mutiny smeedt auditieve poëzie uit woorden en zinnen.

PIANO

Reinier van Houdt brengt twee eigen composities, A Stitch In Time en Drift Nowhere Past.

PELLICULE

Special Effects vormt het sluitstuk van Hollis Framptons zevendelige reeks Hapax Legomena. De titel verwijst naar de term voor een woord dat slechts één keer voorkomt in een tekst of oeuvre, wat volgens Frampton de betekenis ervan onzeker maakt. Oorspronkelijk dacht hij aan deze titel voor een verzameling korte gedichten. Special Effects toont een witte, rechthoekige stippellijn op een zwarte achtergrond. Frampton filmde dit statisch beeld vanop een afstand met een handheld telelens, zodat de lichte trilling van zijn lichaam wordt weergegeven als de beweging van de lege rechthoek. Frampton beschreef het als de vibratie van zijn eigen verbeelding. Wat valt binnen en buiten het kader? De soundtrack werd gecreëerd op een Buchla synthesizer.

‎