PASSAGES (II) Dominique De Groen x Marlies Cornelis

PASSAGES – Poëzie, Piano & Pellicule brengt tij­dens het eer­ste week­end van de Gentse Feesten opnieuw drie avon­den gewijd aan gen­re-over­schrij­dend experiment.

Tijdens deze twee­de avond leest dich­ter Dominique De Groen voor uit haar debuut­ro­man Corpus Britney in duo met pia­nist Marlies Cornelis (elec­tro­nics en bar­bie­pop­pen). Daarnaast brengt Marlies een nieuw solo­stuk met vibra­tor en een qua­tre mains met pia­nist Frederik Croene. OFFoff pre­sen­teert een film­pro­gram­ma dat reso­neert met het artis­tie­ke uni­ver­sum van de dich­ter en muzikant.

In samen­wer­king met uit­ge­ve­rij het balan­seer, Kunsthal Gent, Muziekcentrum De Bijloke en Stad Gent

⸻PROGRAMMA⸻
‎

FILM Shut Up Barbie (1974, 14′, 16mm) is zel­den ver­toond en geldt als een her­ont­dek­te film, waar­in de obses­sie van een zeven­ja­rig meis­je de Barbiewereld tot haar onschul­di­ge en tra­gi­sche uiter­sten drijft. 

POËZIE Dominique De Groen leest een frag­ment uit haar recent ver­sche­nen roman Corpus Britney. Daarin gaat Bella Goth, een B‑horrorfilmactrice die als twee drup­pels water op Britney Spears lijkt, na een draai­dag in rook op. Paranormaal detec­ti­ve Malayney Melkzuur volgt haar spoor over con­ti­nen­ten en door eeu­wen: een hal­lu­ci­ne­ren­de quees­te door pop­cul­tuur, cyber­spa­ce­hor­ror en digi­ta­le ruï­nes, langs de ver­knoop­te geschie­de­nis­sen van het kapi­ta­lis­me, tot aan zijn algo­rit­misch gestuur­de heden. Corpus Britney is een gen­re­bre­ken­de roman vol dub­bel­gan­gers, gees­ten, visi­oe­nen, zij­spo­ren en ver­ha­len-in-ver­ha­len – woest asso­ci­a­tief en door­spekt met don­ke­re humor. 

In het frag­ment begin­nen Bella en Malayney met elkaar te ver­smel­ten: her­in­ne­rin­gen en hor­ror­film­scè­nes lopen door elkaar, de fysie­ke en de vir­tu­e­le wereld zijn steeds moei­lij­ker van elkaar te onderscheiden.

FILM De legen­da­ri­sche Litouwse film­ma­ker Jonas Mekas publi­ceer­de in 2007 een jaar lang elke dag een nieu­we kor­te video (6′), die hij ​“eye-pod poems” noem­de. Op 21 febru­a­ri rea­geer­de hij samen met een jon­ge Harmony Korine op het nieuws dat Britney Spears haar hoofd had kaalgeschoren.

PIANO Marlies Cornelis speelt haar nieu­we stuk, Soft return.

Ik dacht dat dit gewoon een speel­tje was. Maar het werkt niet als een sim­pe­le knop naar ple­zier. Het geeft geen belo­ning in een dui­de­lij­ke zin, maar eer­der een soort feed­bac­k­loop. Het vraagt behoor­lijk wat oefe­ning en behen­dig­heid, maar op een bepaald moment ver­schuift de nadruk van tech­niek naar puur genot. Toch gebeurt het soms dat ik niet hele­maal in de juis­te stem­ming ben, waar­door het speel­tje eer­der tegen­werkt en ik niet tot een bevre­di­gend resul­taat kom, zelfs niet na uren pro­be­ren. Het vraagt een inten­se con­cen­tra­tie en veel aan­dacht. Al bij al een pri­ma toy, ook wel zijn geld waard. 4,7 / 5

⸻PAUZE⸻

PIANO Marlies Cornelis en Frederik Croene bren­gen Echo’s bones I (2026, 20′). 

Niet de echo op zich maar zijn gebeen­te, de har­de bot­ten, zijn de focus van dit twee­de­li­ge pia­no­werk. Vier han­den spe­len melo­die­ën met imi­ta­ties van echo’s in ver­schil­len­de regis­ters. Intergenerationele oor­zaak en gevolg raken in een feed­bac­k­loop waar­in niet meer dui­de­lijk is of de melo­die nu de echo pro­vo­ceert, zijn gebeen­te doet dan­sen of net omgekeerd.

FILM The Living Room (2000, 20′, 16mm) is een sit­com die op even bevreem­den­de als dol­ko­mi­sche wij­ze speelt met het prin­ci­pe van meta­mor­fo­se en onze idee­ën over tijd en ruim­te oprekt. Dankzij vroe­ge digi­ta­le tech­nie­ken en Houdini-soft­wa­re kon Michael Snow (Wavelength) ein­de­lijk zijn bizar­re en visi­o­nai­re idee vol­le­dig tot leven wekken.

‎