PASSAGES 3 – Poëzie, Piano en Pellicule met Reinier van Houdt

PASSAGES brengt tij­dens het eer­ste week­end van de Gentse Feesten drie avon­den gewijd aan gen­re-over­schrij­dend experiment.

De Nederlandse pia­nist Reinier van Houdt sluit de drie­daag­se af met Carnaval 2, een groot werk (geba­seerd op Robert Schumanns mees­ter­werk) voor pia­no en elek­tro­nics dat hij met de Italiaanse com­po­nist Alessandro Bosetti cre­ëer­de in 2020. Hij speelt ook twee eigen com­po­si­ties, A Stitch In Time en Drift Nowhere Past.

Schrijver Veva Leye koos twee gedich­ten, ​‘AS.YMPTOTICALLY IN.ACHEVÉE’ uit haar bun­del HAP AX LE GO ME NON en ​‘repro.oog’ dat ver­scheen in nY #39. Ze wor­den meer­stem­mig gebracht door Arno Van Vlierberghe en Sarah de Koning.

OFFoff besluit met een film­pro­gram­ma dat reso­neert met het artis­tie­ke uni­ver­sum van de dich­ter en muzikant.

In samen­wer­king met uit­ge­ve­rij het balan­seer, Kunsthal Gent, Muziekcentrum De Bijloke en Stad Gent

⸻PROGRAMMA⸻

PIANO

De Nederlandse pia­nist Reinier van Houdt brengt Carnaval 2. Samen met de Italiaanse com­po­nist Alessandro Bosetti cre­ëer­de hij een radi­ca­le her­in­ter­pre­ta­tie van Robert Schumanns meesterwerk.

De ver­schil­len­de epi­so­des wor­den afge­wis­seld met een reeks elek­tro­a­koes­ti­sche inter­lu­des, een soort ​“geluids­scher­men”, waar­ach­ter de pia­nist zich tij­de­lijk kan ver­schui­len om (meta­fo­risch) van mas­ker te wisselen.

POËZIE

Veva Leye:

AS.YMPTOTICALLY IN.ACHEVÉE
uit HAP AX LE GO ME NON (Het Balanseer, 2018)

repro.oog
nY #39 (2019)

Meerstemmig gebracht door Arno Van Vlierberghe en Sarah de Koning

PELLICULE

In Mutiny maakt schrij­ver en dich­ter Abigail Child gebruik van een veel­heid aan geba­ren en her­haal­de bewe­gin­gen. Centraal staan beel­den van vrou­wen. Child mon­teer­de de film niet vol­gens een script, maar op basis van spraak en taal­ui­tin­gen. Mutiny smeedt audi­tie­ve poë­zie uit woor­den en zinnen.

PIANO

Reinier van Houdt brengt twee eigen com­po­si­ties, A Stitch In Time en Drift Nowhere Past.

PELLICULE

Special Effects vormt het sluit­stuk van Hollis Framptons zeven­de­li­ge reeks Hapax Legomena. De titel ver­wijst naar de term voor een woord dat slechts één keer voor­komt in een tekst of oeu­vre, wat vol­gens Frampton de bete­ke­nis ervan onze­ker maakt. Oorspronkelijk dacht hij aan deze titel voor een ver­za­me­ling kor­te gedich­ten. Special Effects toont een wit­te, recht­hoe­ki­ge stip­pel­lijn op een zwar­te ach­ter­grond. Frampton film­de dit sta­tisch beeld vanop een afstand met een hand­held tele­lens, zodat de lich­te tril­ling van zijn lichaam wordt weer­ge­ge­ven als de bewe­ging van de lege recht­hoek. Frampton beschreef het als de vibra­tie van zijn eigen ver­beel­ding. Wat valt bin­nen en bui­ten het kader? De sound­track werd gecre­ëerd op een Buchla synthesizer.

‎